Het is donker, het is mistig, en het is ontegenzeggelijk waar: het rijtje fietsklemmen bij 't Hazzo zijn weg. Sterker nog, als ik enigszins ontheemd om me heen kijk blijkt een groot deel van 't Hazzo te zijn verdwenen. Het zalencentrum is gesloopt. Gelukkig blijkt de sporthal nog wel te bestaan, en er brandt licht in de vrijwel verlaten kantine. Alleen de beheerder is er, verdiept in het scherm van zijn telefoon. In de zaal wordt gehandbald.

Het is de laatste wedstrijd van heren 2 in 2019. De laatste wedstrijd van Primo zelfs; terwijl de wedstrijden van heren 1 en heren 3 zijn uitgesteld mogen wij op de woensdag voor Kerst wel spelen. Zonder Antoon; Balaji is later. Wanneer de handballers klaar zijn wordt het stil, en zodra de scheidingswand is neergelaten verdwijnt het laatste restje gezelligheid uit de zaal. Gelukkig heeft Pascal een supporter meegenomen; zijn moeder wil wel eens zien wat er van al die stoere verhalen klopt.

We spelen tegen NatLab, onze kampioensambities hebben we allang begraven, maar vanavond moeten we maar weer eens vier punten halen. NatLab staat laatste, maar is er wel in geslaagd het sterke BVC twee punten af te troggelen. De scheidsrechter verontschuldigt zich al voor de wedstrijd door te zeggen dat hij nog nooit op dit niveau heeft gefloten. Het is niet helemaal duidelijk hoe hij dat bedoelt.

Sven is ook te laat, dus we beginnen met vijf spelers, maar ook met een speler minder is al snel duidelijk dat we beter zijn. Het toch ervaren team van Natlab zit totaal niet in de wedstrijd. Binnen een kwartiertje hebben we de eerste set binnen, 25-10. Onze toeschouwer is nog niet onder de indruk: "als de ballen door de tegenstander diep geslagen worden gaat het bij jullie vaak fout". Ik geef haar volledig gelijk. Het ligt sowieso niet aan de set-upper. Het ligt nooit aan de set-upper.

De tweede set beginnen we al even voortvarend, maar zo rond de twintig stokt het even. Niet dat het spannend wordt, we staan ver voor. We pakken de service terug, scoren nog een paar punten en dan is de set ineens voorbij, 25-12. Ik zou zweren dat we pas op 24 stonden, maar blijkbaar ben ik er met het hoofd ook niet helemaal bij, vanavond.

Of … NatLab scoort in de derde set drie keer en we staan ineens met 4-2 achter. Ik besluit nu eens goed op te letten, en inderdaad, als NatLab bij twaalf is zie ik dat op het telbord aan een kant een 'drie' ontbreekt. We zijn halverwege de derde set en het was nog niemand opgevallen. De eerste set was dus eigenlijk 25-9, en de tweede 22-12. De teller vindt het een mooie grap, de scheidsrechter vindt het wel best en de tegenstander lijkt het niet echt te boeien. De derde set winnen we met 25-14 (eigenlijk dus 25-13), en de vierde met 25-11. In precies een uur zijn we klaar.

In de kantine is het nog net zo leeg als eerst. De beheerder is nog steeds verdiept in zijn telefoon, PSV speelt voor de beker tegen amateurs uit Veenendaal en het staat 1-1, in de verlenging. We winnen de vijfde set op onze sloffen. Als ik ga afrekenen legt de beheerder uit dat er woningen komen waar eerst het zalencentrum stond. De sporthal blijft gespaard. Maar dat ene rijtje fietsklemmen keert niet meer terug.